Spreekbeurt over mijn blog
Hallo allemaal. Welkom bij mijn spreekbeurt.
Mijn spreekbeurt gaat over mijn blog.
Mijn blog is te vinden op www.karlvanheijster.com.
Dat is ook mijn naam. Ik heet Karl van Heijster. Dus met spaties en zonder “wee-wee-wee” en “punt-com”. (Ik zeg het er maar bij, niet dat jullie denken dat ik www.karlvanheijster.com heet.)
(Excuses voor het ongemak.)
Volgens mijn blog ben ik softwareontwikkelaar, filosoof en spreker. Dat zal dan wel zo zijn.
Voordat ik begin.
Wie zou er allemaal willen beginnen met bloggen?
Wie heeft er al een blog?
En wie schrijft ook daadwerkelijk blogs?
Zelf blog ik al een tijdje. Kijk maar.
Ik weet dus (mag ik dat zeggen?) waar ik het over heb.
Zo ziet mijn blog eruit.
Ik schrijf elke week een blog over wat mij op dat moment bezighoudt op het gebied van softwareontwikkeling.
En zo aan de achterkant.
Mijn blog is een eenvoudige statische website, gegenereerd met Hugo.
De achterkant van de website is weinig meer dan een reeks Markdown-bestanden. Hier genereert Hugo HTML-pagina’s van.
Ik gebruik het thema Tale met wat CSS-tweaks.
Vanuit technisch oogpunt is deze blog volstrekt oninteressant.
waarom zou je überhaupt bloggen?
Niet voor de lezer.
Wat mij betreft niet, in elk geval.
Wie blogt voor (de validatie van) een ander, levert zichzelf over aan diens oordeel.
Maar daar heb je, aan het eind van de dag, geen controle over.
Deze strategie zal daarom onvermijdelijk tot frustratie en teleurstelling leiden.
Bloggen debugt je denken.
Een blog is een middel om je ideeën te scherpen.
De beste toets om na te gaan of je iets begrijpt, is het uit te leggen aan een ander.
Als je blogt, formuleer je jouw begrip van een idee.
Een idee concreet onder woorden brengen, is de snelste manier om erachter te komen waar de gaten in je kennis zitten.
In eerste instantie leg je het idee uit aan jezelf.
Na publicatie kunnen eventueel ook anderen ervan leren. Dat is een bijvangst van bloggen, niet het hoofddoel.
Bloggen is (voor veel mensen) moeilijk.
Niet dat het moeilijk is om iets op te schrijven, dat kun je al sinds de basisschool.
Maar om te kunnen bloggen moet je over over een drempel heen.
Je moet het aandurven het in alle openbaarheid mis te hebben. Dingen te zeggen die onvolledig of onduidelijk blijken, of zelfs onjuist. Je moet je kwetsbaar op durven stellen, misschien zelfs je imposter syndrome overwinnen.
De onwil of het onvermogen dat te doen, is wat mensen tegenhoudt te bloggen.
Bloggen is niet moeilijk!
Bloggen wordt moeilijk, als je meent dat je blog aan bepaalde voorwaarden moet voldoen. Dat het origineel moet zijn, of goed geschreven, of interessant voor een (ingebeeld) publiek.
Goed nieuws: niemand* leest je blog. Daar hoef je je dus niet druk om te maken. En zelfs al zouden ze het lezen, je schrijft de blog niet voor hen.
Schrijf voor jezelf, om je eigen gedachten te verhelderen. Dan realiseer je dat de waarde van de blog niet afhankelijk is van wat anderen er van denken, maar wat jij er uit hebt gehaald.
Zo wordt elke* blog een succes!
*: (bijna).
Soms is een blog een weloverwogen uiteenzetting.
Andere keren een associatieve braindump.
Er is geen goed of fout.
Er is alleen: wat helpt mij mijn gedachten te verhelderen?
De enige belangrijke eigenschap van een blog is dat hij geschreven is.
Je kunt altijd terugkomen op een onderwerp.
Je kunt je gedachten later altijd nog herformuleren.
Je kunt elk idee vanuit nog een andere hoek benaderen.
Het gaat om het proces, niet om de uitkomst.
Trouwens, het is ook leuk!
Dus begin gewoon!